Zee van de dood
Is het mogelijk om van een dorre woestijn een duurzaam woud te maken, en zo het verlies aan biodiversiteit en de klimaatopwarming tegen te gaan ? Het is een belangrijke die we in het huidige klimaat meer en meer kunnen en moeten stellen. Het is belangrijk om vooral al de verwoestijning tegen te gaan, om het proces te stoppen en waar mogelijk het terug te dringen.
Geschiedenis
1978
Vanaf dit jaar worden er in China gootse bosprojecten opgestart tegen de verwoestijning van het landschap. Eén van deze projecten gebeurd in de Taklamakanregio in Xinjiang.
2026
Uit recente studies blijkt dat het beplante gebied nu reeds meer CO2 opslaat dan het afgeeft, waardoor het een belangrijke hulpfactor wordt in de klimaatopwarming.
Geografisch
In het noorden van China, de regio Xinjiang, ligt de Taklamakanwoestijn, dit is één van de grootste en droogste zandwoestijnen ter wereld. Deze is ongeveer 300 000 vierkante kilometer groot, grof omgerekend tien maal de oppervlakte van België. De lucht blijft er droog doordat een volledige ring van bergen alle vochtige lucht rondom blokkeren. In deze woestijn komen ook heel veel opschuivende zandduinen voor, wat een groei van vegetatie quasi onmogelijk maakt. Dit alles maakt het behalve de meest droge ook de meest onherbergzame woestijn ter wereld, wat hem de naam ' Zee des doods' geeft.
Door menselijke handelingen breidde de woestijn vorige eeuw steeds verder uit, een proces dat met aandacht voor zowel natuur als landbouw moest omgekeerd worden.
Bedreiging
- uitbreiding van woestijn
- verhoging zandstormen
Het woestijngebied breidt steeds verder uit en neemt cruciale vruchtbare zones in. Dit terwijl de naburige steden steeds meer en meer te kampen krijgen met zandstormen die ook steeds intenser worden.
Project
Dit project maakt deel uit van een groter overkoepelend project,het Three-North Shelterbelt, dat starte in 1978. Dit moederproject behandelt ook de beter gekende Gobiwoestijn in zowel China als Mongolië.
Na de afronding van het project in 2024, werd het duidelijk dat er ongeveer 66 miljard bomen geplant werden over een breedte van 3 000 kilometer.
Resultaat
Uit onderzoek, mede door NOAA, de Amerikaanse dienst voor klimaatonderzoek, blijkt nu al dat de boszone op deze moment al meer koolstof vasthoudt dan dat het weer afgeeft. Dit geeft aan dat ecologisch herstel quasi overal haalbaar is, zelfs in barre omstandigheden. Dit betekent dat er op macroschaal al een zekere impact is, namelijk deze op klimaatsniveau, maar ook op microschaal, de regionale klimaatsystemen, verandert er veel.
- koolstofopslag
- meer regen
- stop verwoestijning
- minder zandstormen
Wat is een carbon sink?
Een carbon sink, of koolstofput, is een natuurlijk of kunstmatig systeem dat koolstofdioxide (CO2) uit de atmosfeer opneemt en opslaat. Bossen, oceanen en bodem zijn de belangrijkste natuurlijke carbon sinks, omdat zij CO2 absorberen tijdens het proces van fotosynthese en andere biochemische reacties. Dit helpt om de concentratie van broeikasgassen in de lucht te verminderen en draagt zo bij aan de bestrijding van klimaatverandering. Kunstmatige carbon sinks, zoals speciale opslaginstallaties, zijn ontworpen om extra CO2 te vangen en op te slaan. Het behoud en de uitbreiding van carbon sinks zijn cruciaal voor een duurzame toekomst en het verminderen van onze ecologische voetafdruk.
Stap voor stap begint het meer te regenen in deze regio tijdens het natte seizoen, iets wat de bestaande vegetatie nog meer ten goede komt.
Zandstormen
Door dit grote herbebossingsproject zijn de zandstormen waaronder Peking te lijden heeft, enorm gedaald en als ze toch voorkomen zijn ze veel zwakker dan vroeger.
Algemeen
Eind jaren 80 was slechts 12 procent van China bedekt met bossen, een cijfer dat nu gestegen is naar 23 procent. Maar ook naar de toekomst toe is er ambitie. Zo zal in dit project er nog vaak bijgeplant worden, en zullen de oudere bestaande bossen in ere hersteld worden. Tevens volgen er nog andere projecten door de Chinese overheid, maar dan in het Westen van het land.